Simpele stalen velg voor de transportfiets, gemaakt uit gerolde en aan elkaar gelaste strip
Dit is
ook
een simpele velg, maar dan uit aluminium. Aluminium heeft bij nat weer
nog een redelijke wrijving, zodat dat materiaal veel met
velgremmen
wordt gecombineerd. De zijkanten zijn vlak voor de remblokjes, met het
gebruik zal de velg dan ook door slijtage dunner worden.
De twee
ronde
kanalen zijn om de velgeinden na het rondwalsen aan elkaar te
verbinden:
daar komen twee centreerpennen in.
Nog een simpele velg, maar deze heeft een groef aan de binnenkant om de hieldraad van de buitenband in te vangen . Deze is noodzakelijk als je een vouwband wil monteren.
Dit is een
holle (aero) velg. Dit profiel heeft veel meer volume en is daardoor
stijver.
Dit profiel is voor een velg met 30 mm al vrij hoog, Hoe hoger het
profiel
hoe moeilijker het ook voor de fabrikant wordt om de rechte buis netjes
rond in een hoepel te walsen.
Nog een
holle
gestoken velg, maar een iets minder wild profiel. Als je goed kijkt zie
je de verbinding waar de twee helften tegen elkaar komen.
Behalve
steken
kun je een velg ook lassen: ter hoogte van de las zit een dik blok
aluminium
om de helften te centreren, en de einden worden vervolgens dmw
weerstandslassen
verbonden. Een dergelijke velg is iets beter bestand tegen vervorming
als
je net met de verbinding over een steen stuitert.
Dit is
een spaakgat
in een holle profielvelg. Het gat is versterkt met een ingeklonken
ringetje,
dat heet (enkel) gebust. Het velgbed is ook doorboord, anders krijg je
de nippels niet in de spaakgaten. Nadeel is wel dat je de spaaknippels
bij montage in de velg kunt laten vallen!
een hele simpele enkel gebuste velg. Met dit type velg is een eenvoudig rubberen velglint aanvaardbaar, maar als de spaaknippels in een verzonken gat zitten heb je een hard of een plaklint nodig
Een detail van een dubbel gebuste velg. Hier is een stalen (roestig ) hoedje toegepast, en een ingeklonken messing (koperkleurig) ringetje. Het buisje in de velg dient om de twee helften te verbinden en is meegeklonken met de bus voor extra stevigheid. De velg is al aardig gesleten op de remvlakken
Om de slijtage zichtbaar te maken zijn velgen tegenwoordig vaak voorzien van indicatoren. Mavic gebruikt bij sommige velgen bovenstaande methode. Aan de binnenkant is een kleine infrezing gemaakt. Als de velg te dun wordt zie je in het remvlak een gat verschijnen.!
Wat
minder
positief is het draaien van een groef in het remvlak. Als je die niet
meer
ziet kun je daaraan zien dat de velg te dun is. Nieuw ziet de groef er
zo uit
Bij DT-Swiss moet je nog beter kijken, met een aantal kleine boorgaten
in het remvlak
Spaakgaten
zijn meestal verzet. Het ventielgat zit wel netjes midden in de velg,
de
spaakgaten zijn om en om links of rechts gericht zodat de spaken geen
rare
bocht hoeven te maken.
Velgen zijn bijna allemaal van aluminium, maar dit is nog een ouwetje van hout!
En tegenwoordig zijn ze uiteraard van carbon. Een velg voor een draadband is in carbon niet te maken, omdat de epoxy week wordt als je de velg met remmen verwarmd. Met remmen knijp je de velgranden dan naar elkaar toe, en de 10 bar in de band wil juist de andere kant op. Bij een tubevelg zoals hier boven waar een band op wordt gelijmd heb je geen last van de luchtdruk en een stabielere vorm. Carbondraadvelgen hebben daarom altijd een aluminium velgbed (of ze zijn echt alleen maar voor de show).