Ook dit jaar vatte ploegleider Cor Kiewik weer het plan op om met een ploeg de Ronde van Roemenie onveilig te maken. Immers het bier is daar goedkoop, de hotels (net als de jury)  altijd verrassend, de etappes gaan tot 2000 meter hoog en ook verder valt er veel van de natuur te genieten. Karel Hemmer bleek weer goed voor de tickets,  links en rechts werden wat renners geregeld, en zo konden we met een op papier uitgebalanceerde ploeg renners van start. De ronde gaat namelijk behoorlijk hoog, zodat je renners nodig hebt die goed omhoog kunnen om een goed klassement te rijden. Een aantal etappes zijn echter vlak, dus heb je ook een paar hardrijders nodig plus een sprinter om het af te maken..

Rond het krieken van de dageraad troffen wij elkaar vrijdags in de vertrekhal van Schiphol. Voorzichtig elkaars kunnen polsend vertrokken we daarna naar het verre Roemenie. Met een tussenstop van zo'n 5 uur in Wenen kwamen we aan het eind van de middag aan in Boekarest. Daar werden we opgehaald door Rado en consorten die ons naar het sport hotel brachten. Tijdens deze tocht werd er wonder boven wonder maar een spiegel van onze auto afgereden.
's Avonds maakten we voor het eerst kennis met de voortreffelijke Roemeense keuken, die ons een sublieme koolsalde met een verrassende tomaat plus stukken brood en aardappelblokjes met kip en wat diepvries groenten voor toverden. Tot slot verorberden we nog een overheerlijke banaan. Hierna konden we wat uitbuiken op straat om zo wat cultuur en Roemeense leefgewoonten op te snuiven plus het nodige drinkwater te kopen.

De volgende ochtend zaten we al weer vroeg aan het ontbijt waarbij we ons de boterhammen met zelf meegebracht beleg goed lieten smaken. Helaas moest Huub onze verzorger 's ochtends al weer naar huis omdat z'n oma was overleden, helemaal onverwacht kwam dit niet, ze lag al enige tijd op sterven maar fijn was het niet. Terwijl Huub weer naar het vliegveld ging werden wij door Rado en cs. vervoerd naar het 100km verder opgelegen Craiova. Ook daar was het hotel weer goed voor elkaar. 's Avonds begon dan de ronde van Roemenie echt, en wel met een proloog in de vorm van een ploegentijdrit over 10 ronden met 4
renners per ploeg op de aldaar aanwezige wielerbaan. Hierbij reden we naar een ietwat teleurstellende vierde plaats, waarbij we geen enkele trui veroverden. Enigszins balend vertrokken wij weer terug naar het hotel. Want wij als Nederlanders hadden toch zeker wel moeten winnen, gezien het feit dat de helft van de deelnemers op veel minder materiaal reed en in een geval zelfs met een kunstbeen!

De volgende dag stond er een vlakke etappe van 110 km  naar Tirgu-Jiu op het programma. Deze dag was het bijzonder warm, zo'n 35 graden. Na de feestelijke start in het centrum reden we tot aan de rand van de stad waar na het doen van een plasje de echte start plaatsvond. Tot de eerste tussensprint ging het piano aan zodat een toerfietser op een atb-fiets zich met gemak op kop van het peloton kon handhaven. Bij de eerste tussensprint bleek opeens dat het peloton toch wat meer snelheid kon maken en werd er snoeihard gesprint voor de punten van de sprinterstrui. Helaas haalde Arjan geen punten in deze rommelige sportklassesprint. In de tweede sprint deed hij beter zaken. Net als Jelle die vond dat hij er maar eens van tussen moest en terwijl de sprinters aan het uitbollen waren reed 20 km voor de streep een groepje met de twee Nederlanders; Jelle en Evert-Jan en vier andere renners weg. Ondere deze vier renners zat ook de Roemeens kampioen Pavel Loupas, alias het tactische wielerbrein met als lijfspreuk: " it's not important for me to win the stage i want to win the race". Op 5 km voor het einde begonnen we om en om weg te springen helaas had Evert-Jan weinig jus meer in de benen om er van tussen te komen.

Jelle zat wat beter en reed in de eindspint naar een 2 plaats waarbij Evert-Jan genoegen moest nemen met een 6e stek. Arjan won vervolgens de sprint van het peloton, maar in de uitslag bleek hij als 2e van het peloton te zijn gefinished: een Oekrainer was in de sprint voor hem geeindigd. Deze had blijkbaar zo'n snelle sprint dat hij in de spint onzichtbaar was. Bij het protocol ceremonieel mocht Arjan ook op het ereschavot verschijnen, want door het winnen van de 2e tussensprint bleek hij enige miljoenen in de wacht te hebben gesleept, beschikbaar gesteld door een welwillende sponsor voorwiens deur de spint plaatsvond. Jelle kreeg de witte punten trui omdat de winnaar maar een trui tegelijk aan kon. In de nabesprekening konden we met Cor terugzien op een mooie attente dag meefietsen en werden er plannen gesmeed voor de volgende dag. Ger en Andre werden aangesteld als superknechten voor de klassements man Jelle en Thijs en Evert-Jan konden aan de bak als tempoknechten voor de sprintman Arjan.

De tweede etappe op het programma ging van Tigu-Jiu naar Deva met een lengte van 150km met 2 tussensprints en 2 bergsprints van de B categorie. Het weer was deze dag stukken minder met veel wind en regen. Tijdens de laatste 40km scheen pas weer de zon. Tot aan de tweede klim bleef alles bijeen, dit kwam onder andere door dat het hele peloton op elkaar wachtte na een stompzinnige valpartij in een klim. Boven op de top van de 2e klim besloot het peloton dat het tijd was voor een plaspauze, waarna we daarna geneutraliseerd zouden afdalen ivm met het slechte wegdek in de afdaling. Helaas dachten de Turken daar anders over zodat de afdaling ontaarde in een kamikaze actie die iedereen toch heelhuids overleefde. Op het vlakke gekomen en met nog 40 km voor de boeg reed Arjan lek: gelukkig was hij weer snel terug in het peloton dat erg piano aan deed. De mannen van Loepas reden niet op kop en andere ploegen vonden  het ook niet nodig om tempo te maken. Alle attracties als berg en tussensprinten waren immers al geweest en de laatste prijs lag pas vele kilometers verder op. Een goed moment dus voor Evert-Jan om een weg te rijden, al snel had hij een grote voorsprong. Helaas vonden de mannen van Loepas het toch nodig om het gat dicht te rijden wat uiteindelijk zo'n 15km voor de finish lukte nadat ze alle zeilen hadden bijgezet. Hierdoor ontaarde de wedstrijd in een sprintersbal waarbij geen van ons een podiumplek wist te behalen. Wel ontving Jelle de gele trui door enkele bonies.
's Avonds in het hotel konden de jongens die het nodig vonden, worden afgemasseerd door een eenmalig geritselde Griekse verzorgster die zulk een patente verschijning had dat een van ons het niet aandurfde om zich te laten masseren ivm. het oog op zwellingen.

De derde etappe vond plaats na een verplaatsing van zo'n 80km naar Alba Julia, waarbij de finish 150 km verderop in Tirgu Mures lag. Onderweg waren er 3 tussensprints en 2 bergsprints in de B categorie. Tijdens deze etappe viel het veld uiteen in een aantal waaiers en tot de eerste klim zat iedereen van ons voorin. In deze klim reed Arjan z'n ketting eraf zodat hij opeens stilstond en voordat hij zelf van z'n fiets kon stappen werd hij er al afgereden door de koersdirecteur die Arjans fiets een enorme drukker meegaf zodat ie vele meters verderop werd geworpen en Arjan zelf enkele meters op de motorkap meereed. De auto rijdt nu nog rond met een spd-r afdruk in de motorkap, want het lukte Arjan helaas niet z'n mening onder de stoelen of banken steken. Nadat Marten een nieuw wiel had gestoken kon Arjan weer terugrijden naar het peloton waar hij nog net aansluiting kon vinden. Hierna viel het veld uiteen in waaiers en pas na de finish kwam alles weer bijeen. Hierbij behield Jelle de gele trui en klom Arjan gestaag in het sprint klassement.

De vierde etappe voerde ons in 145 km van Tirgu Mures naar Sibiu. Onderweg waren er 2 tussensprints waarbij het Arjan lukte om zoveel punten binnen te halen dat hij de volgende etappe in het rood kon starten. Thijs zorgde voor extra opwinding door een aantal meters te rijden met een ander z'n fiets op sleeptouw. Omdat hij toch doorkreeg dat dit weinig opschoot en de ander al lang was afgestapt stopte hij daar maar snel mee. Gelukkig had het peloton net het aantal kritieke kilometer gereden en moest er worden geplast zodat Thijs (nu weer met zijn eigen fiets) weer snel aansloot. Bij het diner had Karel champagne en taart gehaald om het overwonnen rood en behouden geel te vieren. Bij het ontkurken van de fles was de zaal dan ook, zoals het hoort, muisstil. Bij de nabespreking konden wij weer terugkijken op een goede koersdag.

De vijfde etappe van Sibiu naar Curtea de Arges voerde ons over 135 km asfalt met 2 tussensprints en als kers op de taart een bergsprint op 10km voor de finish. Ons doel deze etappe was om de punten voorsprong voor de rode trui uit te breiden en ook het geel te behouden. Door goed mee te springen met alle ontsnappingen en de eerste tussenspint goed voor te bereiden kon Arjan zijn grootste concurrenten het nakijken geven. Bij de tweede tussensprint was er net een groepje weggereden waar geen van de grote sprintconcurrenten zaten zodat de punten verloren gingen. Daarna kon het peloton zich opmaken voor een beklimming in de B categorie. Evert-Jan en Thijs pierden er hier al snel af doordat ze hun kruit al op het vlakke hadden verschoten maar al klinkenfahrend kwamen ook zij boven. In de eindspurt werd Arjan 3e. De gele en de rode trui bleven behouden..

De zesde etappe voerde ons van Baraj Vidraru naar het 164 km verderop liggende Brasov. Vanaf de start kregen we direct een A klim voor onze kiezen die een totale hoogte overbrugde van meer dan 1000m naar een hoogte van boven de 2000m. Jelle en Andre kwamen met de eersten mee over de top en als Ger niet lek had gereden in de afdaling was hij ook terecht gekomen in de eerste groep. Vervolgens kwam er een groep met Arjan en Thijs waarbij Ger ook aansloot na een vers wiel gestoken te hebben. Evert-Jan kwam als laatste boven. Enkele kilometers voor de finish brak de eerste groep in tweeen waarbij onze klassementsleider Jelle naar een 2e plek sprintte en zo weer enkele bonies bijeen spaarde en z'n gele trui positie met enkele seconden versterkte ten opzichte van de nummer twee, Pavel Loupas. De gele trui was nog steeds in ons bezit evenals de rode trui. Dit alles dank zij de vooraf uitgereikte klimbananen.

De zevende en een na laatste etappe verbond Brasov met het 180km verderop liggende Bacau. Onderweg kregen we 2 tussen- en 2 bergsprints voor de kiezen. Vrijwel vanuit de start reed er een tweemans groep weg met daarbij Evert-Jan. Even later sloten daar nog 4 renners bij aan met daarbij ook de tweede man uit het sprintklassement. Helaas zat Arjan er niet bij zodat hij zijn rode trui verloor en de volgende dag weer in het Wilton trico aan de start moest verschijnen. Het groepje van 6 renners kreeg al snel een grote voorsprong van zo'n 10 minuten. Maar na de eerste beklimming en voor de slotbeklimming werd dit gat als snel dichtgereden tot 3 minuten door het beulswerk van Arjan, Thijs en Ger. Vervolgens konden Jelle en Andre de klus dan ook makkelijk klaren door als ?? en ?? te finishen. Ondertussen was Evert-Jan helaas alweer uitgespuwd door de kopgroep en opgeslokt door het peloton.  's Avonds tijdens de nabespreking betreurden wij het verlies van rood maar we beseften ons terdege dat de dag van morgen nog zwaar zou worden doordat de top van het algemeen klassement nog geen 12 seconden uiteen lag en we dus erg attent moesten rijden om het geel veilig over te brengen naar Bazau.

Bij het ontbijt bleek dat Jelle de gele trui drager ziek was geworden en de hele nacht had overgeven! Ook Thijs was minnetjes evenals ongeveer de rest van onze ploeg. We besloten te doen alsof er niets aan de hand was en gewoon te starten. De komende 171 kilometers zouden dan ook bijzonder zwaar worden waarbij we een kleine kans hadden dat we ook nog met geel in Bazau aanzouden komen. Direct van af de start werd er heftig gedemarreerd door onder ander de nummer twee in het klassement zodat het ons veel moeite koste om het peloton bijeen te houden, dat was nl. enige mogelijkheid om Jelle het geel te laten behouden. Gelukkig zorgde Pavel Loupas met zijn ploeg er al snel voor dat de koers plat lag. Een van zijn jongens gaf namelijk gas en demarreerde een eind voor het peloton weg. De voorrijauto vond dit zo mooi dat deze ook gas gaf en zo de jongen in zijn slipstream vele seconden voorsprong gaf (Een privilege behorende bij het lidmaatschap van de politiesportclub Dynamo?). Het overige peloton kon hier weinig begrip voor opbrengen, en dus werd de koers gestaakt. Dit kwam ons natuurlijk erg goed uit want alleen als er rustig werd gereden kon Jelle het geel heelhuids aan de finish brengen. Na lang overleggen(te lang vond de kilometers file die noodgedwongen achter het peloton aanreed)  vond er uiteindelijk een herstart plaats en ging het piano aan naar de finish. Pas in de laatste 30 kilometer werd er weer hard gereden, Evert-Jan was toen aan het eind van z'n kunnen en zocht Thijs (die al in het begin was afgestapt wegens griep)  op in de bezemwagen.  Arjan wist uiteindelijk de gele trui veilig te stellen door de laatste 25 kilometer op kop van het peloton een tijdrit te rijden. En zo kon Jelle worden gehuldigd als winnaar van het algemeen klassement en Arjan als 3e in het sprintklassement.