Door een triathleet die positief bevonden werd bij een dopingcontrole maar die bleef vasthouden aan zuijn eigen onschuld zijn er twijfels gerezen over de betrouwbaarheid van de test.
Zelfs de WADA (wereldantidopingagentschap) begint te twijfelen aan de betrouwbaarheid van hun eigen test.

Na korte, zware inspanningen van atleten levert de test mogelijk een vals-positieve uitslag op, zo valt op te maken uit een brief die WADA onlangs heeft verstuurd naar alle door haar erkende dopinglabs.

Dit bericht zet het hele epo-verhaal op losse schroeven, want als het onderzoek van het WADA de bevindingen van Delbeke bevestigt, dan kan de gebruikte onderzoeksmethode naar de prullenbak. Wat ik me bovendien afvraag is of het omgekeerd ook zo is. Dus dat een atleet die wel epo heeft gebruikt in bepaalde omstandigheden vrijuit kan gaan omdat het niet op te sporen is. Dat zou misschien verklaren waarom bij renners als Vandenbroucke, Rumsas en Lotz van alles gevonden is, maar dat ze nooit ergens op betrapt zijn. Dat is toch raar?

Toch is het vreemd dat dit alles nu pas naar boven komt want al in 1998 wer door J. Marx en P. Vergouwen al beschreven dat de test niet waterdicht was. De test is in de loop der jaren natuurlijk wel verfijnd maar het was al een teken aan de wand.

Feit is dat er zo snel mogelijk bewijs moet komen dat de test danwel danniet deugt en de WADA met een nieuwe test op de proppen moet komen. EPO is doping en schadelijk voor je gezondheid en moet dus uit de sport gehouden worden.

Joost Kiewik
Klinisch Chemisch analist