 |
Dit is een crank die na jaren trouwe dienst de geest aan het geven is. Vanuit de hoeken van de vierkante as is de crank in gaan scheuren, hier redelijk zichtbaar op 3 en 6 uur. Je kunt er nog even mee doorrijden, maar ik zou een nieuw crankstel bestellen en niet meer sprinten. |
 |
De bijbehorende rechtercrank is ook al druk bezig af te breken, ook hier ontstaat de vermoeiingsscheur op een plaats met hoge spanning en een scherpe rand. |
 |
200
engineering textbooks can't be wrong! Dit is wat er gebeurd als je alle
spannings vergrotende factoren in een dynamisch belast onderdeel
integreert.
Misschien dat de designer dacht dat de crank heel zou blijven
omdat
die niet wist waar die het eerst zou moeten scheuren! Niet dus, klik
hier
voor de andere kant
Foto's met dank aan Bert L;am |
 |
Scheurvorming in de rechtercrank. Je zou zeggen dat de krasjes van de afgevallen ketting een rol spelen, ware het niet dat de linker crank al veel eerder de geest gaf! Zie hier |
 |
He, is mijn pedaal krom? Niet
dus, weer een gescheurde rechter crank die net op tijd ontdekt werd.
Oppervlak aan binnen en buitenkant was keurig, dus het lijkt mij weer
een typische ontwerp + materiaalfout |
 |
Mogen
we asjeblieft weer die pedaalassen terug met uitwendige vlakken voor
een
gewone pedaalsleutel? Dit is een as met een gat voor een 8mm
inbussleutel
in het draadeinde. En dan blijft er niet veel materiaal over. Het
resultaat is hier twee scheuren vanuit het inwendige zeskant tot door
de
schroefdraad Demontage viel ook niet mee, want als je kracht zet
met de inbussleutel klem je de dikker wordende as vast in de
schroefdraad!
Demontage van dit type pedaal aan de kettingkant is toch al link, een
paar hechtingen heb
je zo te pakken.
(e.a.is trouwens netjes onder garantie opgelost) |
 |
Afgebroken
trapas uit een spinningfiets. Een spinningfiets rijdt niet in de regen,
dus heeft de lagering het oneindige leven. De as echter niet, zeker
niet
ondat de as in combinatie met een harde stalen crank werd gebruikt. Bij
een stalen crank is de overgang naar de as veel harder. Het breukvlak
ligt
vermoedelijk net op de plaats waar de crankbout ophield.Wat ook niet
helpt is dat een spinningfiets stijf op de vloer staat, een gewone
fiets kan bij rare belastingen nog wegkantelen.
De scheur is duidelijk in de onderste helft begonnen. Door de beweging zijn de scheurvlakken gepolijst. Toen de as half door was gescheurd kon de resterende sectie het niet meer houden. Het verse breukvlak is korrelig. (foto met dank aan Marten Hoffman) |
 |
Dit is de tandwielkant van een XT achternaaf. Zo te zien zijn de lagers goed gesmeerd: het vet komt door een scheur in het naafhuis naar buiten! Naaf is 5 jaar oud geworden, met ca 15.000 km woon-werkverkeer en vakanties. |
 |
Zo ziet het oog aan het eind van een snelspanas er uit, als er te hard aan is getrokken. Het ooit ronde gat is ovaal geworden, en de eerst rechte flanken zijn fors ingesnoerd. |
 |
Dit stuur bleef maar doordraaien in de stuurpen, ook toen je de boutjes echt niet meer verder kon aandraaien. Na demontage is te zien dat het stuur ter plekke van de inklemming ingesnoerd is. Vervangen dus, want hier wordt het stuur niet veiliger op. Een stuurpen zonder dat grote gat in de strop zou misschien wat vriendelijker voor de stuurbocht geweest zijn. |
 |
Bij een carbonstuur kan de schade na een klein valpartijtje al verstrekkend zijn. Bij een aluminium stuur heb ik nog nooit gezien dat ze op deze plek stuk kunnen gaan, laat staan dat je er de koers niet op uit kunt rijden. |
 |
Boem is ho! Dit is de onderbuis-balhoofdbuis verbinding in een lugloos gesoldeerd frame. De onderbuis heeft een hele onderkin gekregen (zie ook de craquelé in de lak), de voorvork stond ook een eind naar achteren. Met dit frame (en een nieuwe vork) kun je nog een heel eind rijden, maar het zal niet zo lekker meer sturen. Wel de plek natuurlijk vaak schoonpoetsen om te kunnen controleren op scheurvorming. |
 |
Ook
dure Koga's kunnen stuk, en de tweede eigenaar heeft geen garantie!
(@#$%^&)
Dit frame is gaan scheuren op de scherpe spanningspiek die ontstaat
rond
de onderste punt van de balhoofdlug. Aan de roest is goed te zien dat
de
onderste helft van de buis al langer doorgescheurd was. De bovenste
helft
heeft dan niet voldoende stabiliteit en kan spontaan doorscheuren.
Zeker
in een stalen frame wat niet erg snel inscheurt, zijn dit soort schades
aan de roestsporen makkeljk te herkennen, ook als het frame nog niet
helemaal
door is.
(foto met dank aan Niels Alsemgeest) |
 |
Uitscheurende blindklinkmoer (bidonnok) in een aluminium frame. Nog niet zo dramatisch totdat de scheur van richting verandert en dan gaat het hard! |
 |
Dit
frame is van aluminium en ook duur, maar gelukkig wel met garantie*) en
ook net niet helemaal doorgescheurd. De scheur kwam van links en zit
keurig
in de door de laswarmte be-invloede zone. Het breukvlak vertoont
duidelijk
sporen van slijtage en is ook donkerder van kleur dan de geweldbreuk
aan
de rechterkant. Daar is de geweldbreuk veel rafeliger, terwijl de
gegroeide
scheur rustig gegroeid en niet plotseling van richting veranderd is.
Aan de rechterkant zie je ook craquelee in de lak, ten teken dat de buis daar tijdens het breken blijvend vervormd is. (foto
met dank aan Franke Nieuwenhuis) *) binnen een week voor de vakantie een nieuw frame |
 |
Net opnieuw poedergecoat, maar dat was dus zonde van de moeite: deze kant van de scheur is de geweldbreuk, aan de linkerkant maakt de scheur al een zeer belegen indruk. Maar het frame was ook niet nieuw meer, naar de kabelgeleiders te oordelen toch zo'n 25 jaar oud. |
 |
Afscheurend dragernokje. Dit is volgens mij ook geen aangesmede nok integraal met de pad, maar een naderhand opgepuntlast exemplaar. |
 |
Gebroken pad, zonder een direkt voor
de hand liggende reden om daar stuk te gaan. Misschien niet zulk goed
staal gebruikt? |
 |
Geen fiets, wel Reynolds 531! Dit is een subframehelft van een Jaguar E-type. De scheuren beginnen rond de opgesoldeerde schetsplaat waar een onderdeel van de voorwielophanging aan vast zit. De platen zijn ook aanzienlijk dikker dan de buis die zo rond de 1 mm wanddikte heeft. |
 |
Staande carbon achtervork na een kleine valpartij. De druppels die je ziet is water dat weer door de scheur naar buiten lekt. Dat werd dus een nieuw frame! |
 |
Doorrammen als de ketting klem zit tussen de achtervork en het binnenblad is schadelijk voor de gezondheid van het -aluminium- frame: hier een vermoeiingsscheur die niet toevallig over een diepe deuk loopt. Ik zou er geen wedstrijd meer op rijden. |
 |
Een dunne (Tange Prestige) stalen achtervork in een MTB kan hier ook absoluut niet tegen. Had de spuiter ook wel mogen zien voordat die er plamuur over smeerde! |
 |
Nog
een scheur in een achtervork. Deze zit in de dikke las waarmee het
mannetje
tegen de achtervork is gebakken (inzet) |
 |
Alweer
een garantiegevalletje, hier in de bovenbuis van een aluminium MTB. De
zadelbuis is inwendig intact, waardoor de eerste verdenking naar de las
uitgaat. Met een veel te korte zadelpen (*) (of een korte adapterbus)
wil
het in deze buurt ook nog wel eens stuk gaan, maar dergelijke scheuren
beginnen toch vaker van achteren of vanuit de zijkanten.
(foto met dank aan Bert Lam) (*)De zadelpen of adapter moet minimaal 2 cm onder de bovenbuis in het frame steken
|
 |
Nog
een zitbuis. Nu is de overgang van de dikke klont naar de dunne
flexible
buis en de eindzone van de las het kritiek punt. Gelukkig ook weer
garantie:
de scheur is dichtgelast, en de klem vervangen door een niet aangelaste
variant.
(foto met dank aan Chris Leurs) |
 |
Een lelijke surprise. Zeker bij alu
frames is er de neiging om de frames niet al te zuiver te prepareren,
want zo'n cup pers je er toch wel in. Hoeft natuurlijk niet goed te
gaan, want in radiale richting is zo'n buis niet erg sterk. Scheur
afboren, ring er omlijmen en je kunt nog wel een tijdje fietsen. (foto met dank aan Henk Oosterhuis). |
 |
Nog een niet erg Italiaanse Italiaan
met een enkeltje naar de fietshemel. De semi integrated cup drukt de
zitting uit elkaar. De zin en schoonheid van dit design ontgaat me
trouwens volledig. In principe lijkt het trouwens mogelijk de flauwekul
er af te frezen en er een klassiek balhoofdstel in te persen. Heb je
voorlopig weer rust |
 |
Een volledig afgebroken ondercup (de
passing zat nog klem in het frame) , en dan helpt een afstelpoging ook
niet meer om de speling er uit te krijgen!. 7 jaar enthousiast mtb-en
was kennelijk iets te veel |
 |
Vrij vervelend als dit onderdeel (een losse zadelpenklem) onderweg breekt, maar vervangen door een exemplaar met iets meer vlees op de goede plek is gelukkig simpel |
 |
Carbon binnenbalhoofdbuis met scheur. Vermoedelijk ontstaan doordat de plug de buiswand niet ondersteund. Maar een opengewerkte buisklemming hielp ook niet. Gebruik bij een carbon binnenbalhoofdbuis altijd een vulplug die de hele wand steunt, laat 5 mm buis boven de stuurpen uitsteken (met vulring), en gebruik een stuurpen zonder wulpse gaten |
 |
Dit
is de voorvork van een 5 vakanties oude Giant Expedition. De stijve
doosvormige
schouders van de vorkkroon zijn tegen een relatief flexibele -want
dunwandig,
grote diameter- binnenbalhoofdbuis gelast. De inbranding op het
buiseind
(^) waar de las de hoek omgaat vormt geheel conform de theorie
de Sollbruchstelle. Ik zou hier niet graag meer op rijden, zeker bij hard remmen is de kans aanwezig dat de vork knikt. |
 |
Bij het vastlassen van het zadelframe is de lasser door de rand heen gebrand. De zo ontstane kerf gedraagd zich naar verwachting. |
 |
Dubbelgebuste velg die na 3000 km de geest gegeven heeft. De dubbele bus is door de binnenkant van de velg getrokken nadat de buitenkant (nu zichtbaar door het gat) is gaan scheuren. Wiel was trouwens nog recht genoeg om op te rijden. |
 |
Nog een gescheurde velg, maar in dit geval niet verwonderlijk. Dit wiel was gebouwd met niet butted #13 (2.33mm) en dus niet verende spaken (aka telefoonpalen) en meer als 150 kilo spaakspanning. Sommige fietsenmakers zitten ook nergens mee! |
 |
En nog een slachtoffer... |
 |
Nog een velg om je
geel aan te ergeren. Van buiten zie je er niks aan, maar als je de band
oppompte liep de velg bij het ventiel tegen de remblokken. |
 |
Dit is een spaaknippel uit een Mavic Ksyrium SSC SL velg. Bij dit type wiel wordt de spaaknippel in de velg geschroefd. De aluminium spaak kan dus niet bewegen als de velg vervormd, anders dan bij een normale nippel in een gat. Hoeveel de velg met een zwaardere sprinter kan vervormen blijkt hier: de aluminium nippel is naar opzij opengescheurd en de spaak is afgebroken. |
 |
Phil
Wood maakt in het algemeen prima spullen, maar deze schijfrem voor
tandems is een beeldschoon gemaakt stuk junk! Probleem is de
remvoering, die met een simpele vertanding verondersteld wordt in
verbinding met de aluminium naafadapter te blijven. Deze constructie is
echter veel te zwak en kan onverwacht de geest geven, waardoor je
opeens zonder remmen staat
je weg vervolgt. Hoewel, onverwacht? Klik hier (Veel dank aan Harvey Sachs voor de donatie van de rem) |
 |
Een Rohloff
onderdeel met caries!. Viel nog prima op te fietsen trouwens, de klant
dacht dat hij nog maar één tand kwijt was ;) Volgens
Rohloff een
probleem dat is te herleiden naar een kleine serie met een verkeerde
warmtebehandeling en gelukkig zeldzaam. Dat de nieuwe 6.5mm ipv 7.5mm
grote gaten heeft zal ook wel helpen! |
 |
Het eerste type adapter voor Magura
remmen had een conische verbinding om de oren onder een willekeurige
hoek klem vast te kunnen zetten. Maar de adapters (net als alle andere
onderdelen van Magura) zijn van gegoten aluminium, dus de reserves voor
overbelasting zijn klein. De onderste is kennelijk even lekker hard
aangedraaid. (Latere modellen hadden geen conus maar een vlakke
karteling en kunnen dus niet op deze wijze stuk) |
 |
Het duurste onderdeel aan de fiets, hier het binnenwerk van een linker Dura-Ace shifter. Vol -gesinterde?- onderdeeltjes die in veel stukken uit elkaar kunnen barsten. Uiteraard niet los te krijgen, dus niet te repareren. In voorkomende gevallen altijd de shifter in elkaar laten zitten en eerst proberen of er onder garantie wat te regelen valt. |
